خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نازنده جهان از تو به آلایش آفتای آفت آسایش و آسایش آفت
۲
تا دیده فلک شیوه ی آفت گری تویک لحظه نپایید ز فرمایش آفت
۳
باید همه آفت شد اگر امت عشقیراضی نشود عشق یه آلایش آفت
۴
چندان که دلم آفت عشقت طلبد، نیستدر حوصله ی عشق تو گنجایش آفت
صفحهٔ ۱ از ۲