خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرم بالش تنم مفرش بسوزدبه هر ناخوش که رفته خوش بسوزد
۲
از آن پنهان نمٰایم آتش خویشکه میترسم دل آتش بسوزد
۳
ز گریه سوختم یا رب که دیدستکه آبی آید و آتش بسوزد
۴
رضی دور از تو می‌سوزد چه حال استکه خس از دوری آتش بسوزد
صفحهٔ ۱ از ۱