خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف که اوقات ما تمام هبا شدعمر گرانمایه صرف چون و چرا شد
۲
ما حصلی خود نداشت غیر ندامتحیف ز عمری که صرف مهر و وفا شد
۳
آنکه جمٰال تو دید بی دل و دین گشتو آنکه وصال تو یافت بی سر و پا شد
۴
یار شد اغیار و روزگار دگر شدروزی کافر مبٰاد آنچه به ما شد
صفحهٔ ۱ از ۲