خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من اگر نالم اگر عذر آرمپنبه در گوش کند دلدارم
۲
هر جفایی که کند می رسدشهر جفایی که کند بردارم
۳
گر مرا او به عدم انگاردستمش را به کرم انگارم
۴
داروی درد دلم درد وی استدل به دردش ز چه رو نسپارم
صفحهٔ ۱ از ۳