خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا چگونه نباشد حضور عیش و فراغکه زخم بر سر زخم است و داغ بر سر داغ
۲
مرا چنانکه منم بینی و نگوئی هیچازین تغافل جانسوز سخت داغم داغ
۳
اگر جگر جگر و دل دلم خورد، شایدکه پیش آن گل رعنا، یکیست بلبل و زاغ
۴
ملاف هیچ بر عاشقانش از خورشیدبه آفتاب پرستان چه دم زنی ز چراغ
صفحهٔ ۱ از ۲