خلوتی با رضی‌الدین آرتیمانی
غزل شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبان در ذکر و دل در فکر آن نامهربان دارمنمیگردد بچیزی غیر نامش تا زبان دارم
۲
به من گر آشنا بیگانه گردد جای آن داردکه با بیگانه، حرف آشنایی در میان دارم
۳
خلل دارد یقین با هر که جانان را گمان کردمیقین پیش من است آنرا که با مردم گمان دارم
۴
تمنایم زمین بوس است خاکم بَر دهان باداتوان بوسید گیرم، خاک کی اندر دهان دارم
صفحهٔ ۱ از ۲