خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۲۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شودسیلی که کرد جور و جفا، کم نمی شود
۲
صحت در آرزوی دلم ماند و همچناناز لطف او امید دوا کم نمی شود
۳
نازم به حسن و عشق که از جام اتحادمستند و درمیانه حیا کم نمی شود
۴
خاصیت نیاز نگه گن، که جود دوستعالم گرفت و فقر گدا کم نمی شود
صفحهٔ ۱ از ۲