خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کندکاری که یأس هم نکند، آرزو کند
۲
بسا دانه های مهر فشاندیم و خاک شدتا ریشه در زمین که فرو کند
۳
طالب به کام می رسد ار سعی کامل استبازش مدار اگر جست و جو کند
۴
داروی عیسی به قدح داشتم ولیمشفق نداشتم که مرا در گلو کند
صفحهٔ ۱ از ۲