خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به باغ عشق تذرو طرب حزین میردچو میوه خیز شود شاخ، میوه چین میرد
۲
به کیش برهمنان آن کس از شهیدان استکه در عبادت بت روی بر زمین میرد
۳
ز زخم کفر محبت نمی برد لذتهمان به است که زاهد به درد دین میرد
۴
اجل نیامده مُردم، که خستهٔ غم عشقدو روز پیشتر از روز واپسین میرد
صفحهٔ ۱ از ۲