خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان به یاد لبت، شکر خایددل به دندان غم، جگر خاید
۲
ظن سیری مبر که لقمهٔ خامبخت پیر است و دیرتر خاید
۳
دل آشفته بخت من تا چندجای انگشت نیشتر خاید
۴
آن که گیرد مزاج پروانهشعله چون میوه های تر خاید
صفحهٔ ۱ از ۲