خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لولیکان تویم در بگشا ای صنملولیکان را دمی بار ده ای محتشم
۲
ای تو امان جهان ای تو جهان را چو جانای شده خندان دهان از کرمت دم به دم
۳
امن دو عالم توی گوهر آدم تویهین که رسید از حبش بر سر کوی حشم
۴
چون برسد کوس تو کمتر جاسوس توگردد هر لولیی صاحب طبل و علم
صفحهٔ ۱ از ۳