خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور اشکم گر چنین راه تپش سر می‌کندتردماغیهای دریا نذر گوهر می‌کند
۲
حسرت جاوید هم عیشی‌ست این مخمور راجام می‌گردد اگر خمیازه لنگر می‌کند
۳
کاش با آیینه‌سازیها نمی‌پرداختیموقت ما را صافی دل هم مکدر می‌کند
۴
جوهر آیینه عرض حیرت احوال ماستناله را فکر میانت سخت لاغر می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۴