خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر از گدازم نمی گل کنددو عالم ز من شیشه پُر مل کند
۲
محیط است چون محو گردد حبابز خود گم شدن جزو را کل کند
۳
غباری که دل اوج پرواز اوستبه گردون رسد گر تنزل کند
۴
به‌هر ششجهت جلوه پیچیده استکسی تاکی از خود تغافل کند
صفحهٔ ۱ از ۴