خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کلاه هرکه فلک بر سماک می‌فکندسرش چو آبله آخر به خاک می فکند
۲
به گم شدن چو نگین بی‌نیاز شهرت باشکه ناز نام تو را در مغاک می‌فکند
۳
چو صبح تا ز گریبان سری برون آریزمانه رخت تو بر دوش چاک می‌فکند
۴
به کارگاه تعین که «لاشریک له» استخلل اگر فکند اشتراک می‌فکند
صفحهٔ ۱ از ۳