خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ذوق فقر افسانهٔ اقبال‌کوته می‌کندبی‌طنابی خیمهٔ گردنکشی ته می‌کند
۲
ای دلت آیینه غافل زبستن چند از نفساین سحر هر دم زدن روز تو بیگه می‌کند
۳
در تماشایت چو مژگان با پریشانی خوشیمورنه آخر جمع گشتن رخت ما ته می‌کند
۴
عمرها شد خاک کوه و دشت بر سر می‌دویپیش پا نادیدن این مقدار گمره می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳