خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به روی من ز کجا رنگ اعتبار نشیندسحر شوم همه گر بر سرم غبار نشیند
۲
نفس به دل شکند بال اگر رمد ز تپیدندمی‌که موج نشیندگهر‌نار نشیند
۳
نشست و خاست نمی‌گردد از سپند مکررحه ممکن است که نقش کسی دوبار نشیند
۴
خرد چه سحرکند تا رهد ز فکر حوادثمگر خطی کشد از جام و در حصار نشیند
صفحهٔ ۱ از ۴