خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بوددست اگر بر خویش می‌زد زین وضوها پاک بود
۲
خاک ماکز وهم رفعت ننگ پستی می‌کشدگر تنزل‌کردی از اوج غرور افلاک بود
۳
هیچکس بر فهم راز از نارسایی پی نبردفطرت اینجا عذرخواه خلق بی‌ادراک بود
۴
سیر این گلشن کسی را محرم عبرت نکردگل اگر برسر زدیم از بی‌تمیزی خاک بود
صفحهٔ ۱ از ۳