خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهال وحشت ما خالی از ثمر نبودز خود برآمدن ناله بی‌اثر نبود
۲
ز محو جلوه مجو لذت شناساییکه چشم آینه را بهرهٔ نظرنبود
۳
حصار عالم بیچارگی دهان بلاستپناه ما دم تیغ است اگر سپر نبود
۴
غبار هر دو جهان در سراغ ما خون کردز رنگ باخته در هیچ جا اثر نبود
صفحهٔ ۱ از ۳