خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا مه نوبر فلک بال‌گشا می‌روددر نظرم رخش عمر نعل‌‌نما میرود
۲
خواه نفس فرض‌کن خواه غبار هوسنی سحراست ونه شام سیل فنا میرود
۳
قطع نفس تا بجاست خاک همین منزلیمشمع رهش زیر پاست سعی کجا میرود
۴
نشو و نماگفتگوست در چمن احتیاجرو به فلک یکقلم دست دعا میرود
صفحهٔ ۱ از ۴