خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد ازینت سبزه خط در سیاهی می‌رودای ز خود غافل! زمان خوش نگاهی می‌رود
۲
می‌شود سرسبزی این باغ پامال خزانخوش‌دلی‌هایت به گرد رنگ کاهی می‌رود
۳
با قد خم‌گشته فکر صید عشرت ابلهی‌ستهمچو موج از چنگ این قلاب ماهی می‌رود
۴
چاره دشوار است در تسخیر وحشت‌پیشگاننکهت گل هر طرف گردید راهی می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳