خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوهر تمکین مرد از لاف برهم می‌شودما و من چون بیش می‌گردد حیا کم می‌شود
۲
نیست آسان ربط قیل و قال ناموزون خلقسکته می‌خواند نفس تا لب فراهم می‌شود
۳
رفت ایامی که تقلید انفعال خلق بودصورت سنگ این‌زمان عیسی و مریم می‌شود
۴
ریشه‌ها دارد جنون تخم نیرنگ خیالمی‌کشد گندم سر از فردوس و آدم می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۴