خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طرهٔ او در خیالم گر پریشان می‌شوداز نفس هم دل پریشانتر پریشان می‌شود
۲
ای بسا طبعی که در جمعیتش آوارگی‌ستشعله از گل‌کردن اخگر پریشان می‌شود
۳
از شکست خاطر ما هیچکس آگاه نیستاین غبار از عالم آنسوتر پریشان می‌شود
۴
چون فنا نزدیک شد مشکل بود ضبط حواسدر دم پرواز بال و پر پریشان می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳