خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چو شد روشن جهان هم مشرب او می‌شودشش جهت در خانه‌ٔ آیینه یک‌رو می‌شود
۲
جوهر اخلاق نقصان می‌کشد از انفعالبرگ گر هر گه در آب افتاد کم‌بو می‌شود
۳
هرچه گفتیم از حیا دادیم بر باد عرقحرف ما بیحاصلان سبز از لب جو می‌شود
۴
درکمین هر وقاری خفتی خوابیده استسنگ این کهسار-آخر بی‌ترازو می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳