خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در هوای او دل هر ذره جانی می‌شودناله هم در یاد او سرو روانی می‌شود
۲
لذت وصلت ز بس حسرت‌فریب کام‌هاستنقش پا هم بهر پابوست دهانی می‌شود
۳
شوق می‌بالد، گناه شوخی اظهار نیستمطلب از دل تا به لب آید فغانی می‌شود
۴
گر چنین دارد کمین ناز ضعف پیکرمصورت آیینه‌ام موی میانی می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳