خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل صبرآزما کمتر ز دار و گیر فرسایدچو آن سنگی که زیر کوه باشد دیر فرساید
۲
گداز سعی کامل نیست بی ایجاد تعمیریطلا در جلوه آرد هر قدر اکسیر فرساید
۳
به قدر صیقل از آیینهٔ ما می‌دمد کاهشتحیر نقش دیواری که از تعمیر فرساید
۴
شکست کار مظروف از شکست ظرف می‌جوشدزبان و لب بهم ساییم تا تقریر فرساید
صفحهٔ ۱ از ۳