خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپیدسیمابی است اگر شود آنجا گهر سپید
۲
بر طبع پختگان نتوان فکر خام بستمشکل دمد چو نقره و ارز‌بز زر سپید
۳
از اهل جاه ناز جوانی نمی‌رودچینی چه ممکن است‌کند موی سرسپید
۴
زین دوری تمیز که دارد نگاه خلقگردد در آفتاب سیاهی مگر سپید
صفحهٔ ۱ از ۴