خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید عید و طربها دلیل دل گردیدامید خلق به صد رنگ مشتعل گردید
۲
زدند ساده‌دلان تیغ بر فسان هوسکه خون وعدهٔ قربانیان بحل گردید
۳
من و شهید محبت دلی که جز به رختبه هر طرف نظر انداختم خجل گردید
۴
چسان به کعبه توانم کشید محمل جهدکه راهم از عرق انفعال گل گردید
صفحهٔ ۱ از ۲