خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سعی یأس نفس خامشی بیان گردیدبه خود شکستن دل سرمهٔ فغان گردید
۲
در این زمانه ز بس طبع دون رواج گرفتعنان کسب کمالات سوی نان گردید
۳
گهر به علت خودداری از محیط جداستنباید این همه بر طبعها گران گردید
۴
چو شعله وحشت ما حیله ساز عافیتی‌ستبه هر کجا پر ما ریخت آشیان گردید
صفحهٔ ۱ از ۳