خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک شد رنگ تنزه گل آثار دمیدجوهر آینه واسوخت که زنگار دمید
۲
دل تهی گشت ز خود کون و مکان دایره بستنقطه تا صفر برآمد خط پرگار دمید
۳
دیدهٔ بسته گشاد در تحقیقی داشتمژه برداشتم و صورت دیوار دمید
۴
تخم دل اینقدر افسون امل بار آوردسبحه‌ای کاشته بودم همه ز نار دمید
صفحهٔ ۱ از ۳