خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاران در این بیابان از ما اثر مجوییدگمگشتگی سراغیم ما را دگر مجویید
۲
رنگی کزین چمن جست،با هیچکس نپیوستگرد خرام فرصت از هر گذر مجویید
۳
خفّت زکفهٔ ما معراج بی وقاری‌ستخود سنج انفعالیم سنگ از شرر مجویید
۴
در پیری از سر حرص مشکل بود گذشتنزین تیغ زنگ فرسود آب اینقدر مجویید
صفحهٔ ۱ از ۳