خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ستمکش تو به قاصد اگر دهد کاغذبه سیل اشک زند دست و سر دهدکاغذ
۲
ز نقطه تخم امیدم دماند ریشه به خطچه دولت است که ناگه ثمر دهد کاغذ
۳
چسان صفای بناگوش او کنم تحریراگر نه مطلع فیض سحر دهد کاغذ
۴
سیاه کرد فلک نامهٔ امید مرابرای آن‌که به هر بی‌بصر دهد کاغذ
صفحهٔ ۱ از ۴