خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا آیینهٔ ما گردد از زنگار سبزگر همه طوطی شوی نتوان شد آن مقدار سبز
۲
این چمن الفت‌پرست سایهٔ گیسوی کیستسبزه می‌جوشد به گردن رشتهٔ زنٌار سبز
۳
برگ عیش قانعان بی‌گفتگو آماده استشد زبان بسته از خاموشی اظهار سبز
۴
گر مزاج خام ظالم پخته‌کار افتد بلاستورنه دارد طبع‌گل چندان که باشد خار سبز
صفحهٔ ۱ از ۳