خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که از شادابی خطت شد این گلزار سبزخاک می‌گردد چو ابر از سایهٔ دیوار سبز
۲
زبن هوا گر دانهٔ تسبیح گیرد آب و رنگمی‌شود چون ریشه‌های تاکش آخر تار سبز
۳
می‌نماید بی‌نسیم مقدم جان‌پرورتسبزهٔ این باغ، چون رگ، بر تن بیمار سبز
۴
نخل عجزم، آبیارم التفاتی بیش نیستمی‌توان کردن مرا از نرمی گفتار سبز
صفحهٔ ۱ از ۳