خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غبار ره شو و سرکوب صد حشم برخیزشه قلمرو فقری به این علم برخیز
۲
به فیض عام ز امید قطع نتوان کردزبخت خفته میندیش و صبحدم برخیز
۳
غبار دل به زمین نقش خواهدت بستنکنون که بار سر و دوش توست کم برخیز
۴
فرونشسته‌تر از جسم مرده است جهاندو روز گو به جنون جوشی ورم برخیز
صفحهٔ ۱ از ۳