خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاروان ما نداردگردی از صوت جرسصبح بر دوش شکست رنگ می‌بندد نفس
۲
در ترازویی که صبر عاشقان سنجیده‌اندکوه اگر گردد تحمل نیست همسنگ عدس
۳
آشیان دل پناه هرزه‌گردیهای ماستخانهٔ آیینه دارد جای آرام نفس
۴
در ادبگاه ظهور از منت دونان منالشعله هم‌کاه ضعیفی می‌شود محتاج خس
صفحهٔ ۱ از ۳