خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زندگی محروم تکرارست و بسچون شرر این جلوه یک بارست و بس
۲
از عدم جویید صبح ای عاقلانعالمی اینجا شب تارست و بس
۳
از ضعیفی بر رخ تصویر مارنگ اگر گل می‌کند بارست و بس
۴
غفلت ما پردهٔ بیگانگی‌ستمحرمان را غیر هم بارست و بس
صفحهٔ ۱ از ۳