خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خودسر ز عافیت به تکلف برید و بسآهی که قد کشید به دل خط کشید و بس
۲
راه تلاش دیر و حرم طی نمی‌شودباید به طوف آبلهٔ پا رسید و بس
۳
جمعی که در بهشت فراغ آرمیده‌اندطی کرده‌اند جادهٔ دشت امید و بس
۴
دل با همه شهود ز تحقیق پی نبردآیینه آنچه دید همین عکس دید و بس
صفحهٔ ۱ از ۳