خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شود از خواب من خیال تو محبوسحسرت بالین من برد پر طاووس
۲
ساز حجابی نداشت محفل هستیسوخت دل شمع ما به حسرت فانوس
۳
دل نفسی بیش نیست مرکز الفتچند نشیند نفس در آینه محبوس
۴
دامن بیحاصلی غبار نداردرنگ حنا تهمتیست بر کف افسوس
صفحهٔ ۱ از ۳