خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند نشینی به کلفت دل مأیوسهمچو دویدن به طبع آبله محبوس
۲
ای نفس از دل برآر رخت توهمخانهٔ آیینه نیست عالم ناموس
۳
ریخت ندامت به دامنم دل پر خونآبله‌ای بود حاصل کف افسوس
۴
سرکشی از طینتم گمان نتوان بردنقش قدم کس ندید جز به زمین‌بوس
صفحهٔ ۱ از ۳