خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منمکی ببینم مرا چنان که منم
۲
گفتی اسرار در میان آورکو میان اندر این میان که منم
۳
کی شود این روان من ساکناین چنین ساکن روان که منم
۴
بحر من غرقه گشت هم در خویشبوالعجب بحر بی‌کران که منم
صفحهٔ ۱ از ۳