خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فریاد جهان سوخت نفس سعی کمندشتا سرمه رسانید به مژگان بلندش
۲
از حیرت راه طلبش انجم و افلاکگم کرد صدا قافلهٔ زنگله بندش
۳
ننمود سحر نیز درین معرض ناموسبیش از دو نفس رشته به صد چاک پرندش
۴
هر گرد که برخاست ازین دشت پری بودیارب به چه رفتار جنون کرد سمندش
صفحهٔ ۱ از ۳