خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیب همه عالم ز تغافل به هنر پوشاین پرده به هر جا تنک افتد مژه در پوش
۲
بی‌قطع نفس کم نشود هرزه‌دراییرسوایی پرواز به افشاندن پر پوش
۳
در زنگ خوشست آینه از ننگ فسردنای قطره فضولی مکن اسرار گهر پوش
۴
پر مبتذل افتاده لباس من و مایتخاکی به سر وهم فشان رخت دگر پوش
صفحهٔ ۱ از ۳