خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از قناعت خاک باید کرد در انبان حرصآبرو تا کی شود صرف خمیر نان حرص
۲
هیچ دشتی نیست کز ریگ روان باشد تهیبر نمی‌آید حساب از ریزش دندان حرص
۳
هر طرف مژگان گشایی عالم خمیازه استاز زمین تاآسمان چاک است در دامان حرص
۴
دعوت فغفور ماتمخانه کرد آفاق راموکشی زایل نشد ازکاسه‌های خوان حرص
صفحهٔ ۱ از ۳