خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما سجدهٔ حضوریم محو جناب مطلقگمگشته همچو نوریم در آفتاب مطلق
۲
در عالم تجرد یارب چه وانماییماو صد جمال جاوید ما یک نقاب مطلق
۳
ای خلق پوچ هیچید بر وهم و ظن مپیچیدکافیست بر دو عالم این یک جواب مطلق
۴
کم نیست‌گر به نامی از ما رسد پیامیشخص عدم چه دارد بیش ار خطاب مطلق
صفحهٔ ۱ از ۳