خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر اگر بر آسمان یا بر زمین مالیده‌امآستانش کرده‌ام یاد و جبین مالیده‌ام
۲
برگ و ساز تر دماغیهای من فهمیدنی‌ستعطری از پیراهنش در پوستین مالیده‌ام
۳
سوز دل احسان پرست هر فسردن مایه نیستمن به‌کار شعله چون شمع انگبین مالیده‌ام
۴
موی پیری شعلهٔ امید را خاکستر استدرد سر معذور صندل بر جبین مالیده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳