خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هوس چون شمع‌گر سر بر هوا برداشتمچون تامل شدگریبان نقش پا برداشتم
۲
زندگانی جز خجالت مایهٔ دیگر نداشتتر شدم چون اشک تا آب بقا برداشتم
۳
ناتوانی در دماغ غنچه‌ام پرورده بودپایمال عطسه گشتم تا هوا برداشتم
۴
خواهشم آخر به زیر بار منت پیرکردپیکرم خم شد زبس دست دعا برداشتم
صفحهٔ ۱ از ۴