خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب بزم خیالی به دل سوخته چیدمتصویر تو گل کرد ز آهی که کشیدم
۲
تا هیچکسم منتظر وصل نداندگشتم عرق و در سر راه تو چکیدم
۳
عجزم چقدر پایهٔ اقبال رسا داشتجایی نخمیدم که به پایی نرسیدم
۴
گل کردن ازین باغ، جنون هوس کیستپرواز غبارم سحری داشت دمیدم
صفحهٔ ۱ از ۳