خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازین حسرت قفس روزی دو مپسندید آزادمکه آن ناز آفرین صیاد خوش دارد به فریادم
۲
خرد بیهوده می‌سوزد دماغ فکر تعمیرمغم‌آباد جنونم خانه ویرانی است بنیادم
۳
به توفان رفتهٔ شوقم ز آرامم چه می‌پرسیکه من گر خاک هم گردم همان در دامن بادم
۴
دماغ نکهت گل از وداع غنچه می‌بالدمحبت همچو آه از رفتن دل کرده ایجادم
صفحهٔ ۱ از ۳