خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمش افکنده طرح بیدادمسرمه کو تا رسد به فریادم
۲
سَروْتُهمت قفس چه چاره کندپا به گِل کرده‌اند آزادم
۳
شبنم انفعال خاصیتمهمه آب است خاکِ بنیادم
۴
از فسون نفس مگوی و مپرسخاک ناگشته می‌برد بادم
صفحهٔ ۱ از ۴