خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو می‌رفتی و من شور قیامت ساز می‌کردمشکست رنگ تا پر می‌فشاند آواز می‌کردم
۲
اگر ناموس الفت‌ها نمی‌شد مانع جرأتچو شوخی آشیان در دیدهٔ غماز می‌کردم
۳
حیا رعنایی طاووس از وضعم نمی‌خواهدوگرنه با دو عالم رنگ یک پرواز می‌کردم
۴
خجل چون صبح از خاکستر بیحاصل خویشمنشد آیینه‌ای را یک نفس پرداز می‌کردم
صفحهٔ ۱ از ۳